Yelkenli Evim

Kaptan: Bu nasıl ? ( 45 Feet, full donatılmış bir tekneden bahsediyor) Miço: Dombili dosbaa ! Kaptan: Ama bu denizcidir, sağlam kabuktur, ilk göz ağrımın markasıdır. ( İç sesim : Madem sordun kaptanım, içime sinmedi, ısınamadım işte; neredeydi şu raf, hah evet buldum, hızla gerekçeli karar dosyalarına ulaştım bile zihnimin arka planında ve şöyle şeyler söyledim;) Miço: Başa mı dönüyoruz ? Yenilik iyidir, yenilik. Bunun kıçı çok dombili, yusyuvarlak, dombili dosbaa  bir şey bu. Hem yine içi o renk ( kiraz ağacı ). Karanlık geliyor bana, daraltıyor ortamı sanki. Şimdikinden pek farklı gibi de gelmedi, sanki büyümüyoruz, aynı gibi. Ha 41 ha 45 , bence almaya gerek yok, böyle devam edebiliriz. Kaptan : Ya bu ? ( 49 Feet, yine yeni başka bir tekne) Miço : Merdiveni çok dik, master kabindeki banyosu kocaman bir kütle gibi kamaranın ortasına kadar gelmiş, üstüme üstüme geldi sanki, kokpitte alan dar. (Hede hödö, ık mık). Yani bilemiyorum, büyüyoruz ama çok da heyecanlandı...

  Dönüş seyri hüzünlüdür !  " Eve dönüşler mutluluktur, yelkenlievimden karaya dönüşler ise hüzünlü olur benim için. Seyrin sonunda temizlik olduğundan değil elbet :)" Sardunya ’nın iskelesinde Leylam ve eşi Muhammet beyle vedalaştıktan sonra, teknenin kıçtaki platformuna oturup uzun uzun bakıyorum güzel koya. Yine kısa sürede pek çok güzellik yaşattığı için teşekkür ediyorum onlara.             Burnu dönüp koydan çıkınca, dönüş yolumuza odaklanıyorum. II. bölümün sonunda bahsettiğim gibi; hava yok. Yelken de yok. Güneş pırıl pırıl. Motora kuvvet. Depomuz litre litre vedalaşıyor aldığımız mazotla. Rotamızda Knidos .   Dönüşte de bir gece Knidos`ta, alargada kalıp oradan Bodrum’a ulaşmayı planlıyoruz. Şerbet gibi bir hava, yemyeşil tepeler, masmavi deniz ve gökyüzü. Hafiften müzik geliyor. Seyir boyunca arada, çay, kahve, su, atıştırmalık olarak tuz ve bol limonlu karpuz turpu dilimleri hazırlıyorum. Makinem hazır, kareyi gö...