Yelkenli Evim

  40 Yılın Hatırına ! “Nazmiye, hadi yürü baş üstüne  !” “Tamam, dur, gidiyorum Tevfik.” “Nazmiye biraz acele et, kakıcı aldın mı, kakıcı? “Aldım, aldım, ay dur çarmıha takıldı, aman çok rüzgar var, ne diyorsun duymuyorum ?” “ Nazmiye, çabuk ol, tekne durmuyor, al şu tonozu hadiii” “ Sen biraz yavaş gel alıcam, hah taktım ucuna, oldu bu kez, alıyorum, ay kaçtı, suya düştü” “Nazmiyeeee, gel buraya, gel. Nazmiye cicim , çabuk ol dedim sana ama, rüzgar esince, sürüklüyor işte bizi böyle bu tarafa   doğru, ben tonozun üstüne gelince, sen tık diye kakıcı ucuna takıp, alacaksın tonozu, sonra o demire, bak   gösteriyorum, işte şu demire dolarsın sonra” Nazmiye iç ses : " Tutturdu bir tekne, ağzım yüzüm karıştı, saçım başım dolaştı, bu nasıl bir eziyettir, aman belim tutuldu ” Tevfik iç ses : " Elalemin karısı, çoluğu çocuğu teknemiz olsa der, oldu mu da keyif eder, bizimkiler kaçmak için bahane uydurur, bak yine gelmediler, Nazmiye tekneyi seviyor...

  Dönüş seyri hüzünlüdür !  " Eve dönüşler mutluluktur, yelkenlievimden karaya dönüşler ise hüzünlü olur benim için. Seyrin sonunda temizlik olduğundan değil elbet :)" Sardunya ’nın iskelesinde Leylam ve eşi Muhammet beyle vedalaştıktan sonra, teknenin kıçtaki platformuna oturup uzun uzun bakıyorum güzel koya. Yine kısa sürede pek çok güzellik yaşattığı için teşekkür ediyorum onlara.             Burnu dönüp koydan çıkınca, dönüş yolumuza odaklanıyorum. II. bölümün sonunda bahsettiğim gibi; hava yok. Yelken de yok. Güneş pırıl pırıl. Motora kuvvet. Depomuz litre litre vedalaşıyor aldığımız mazotla. Rotamızda Knidos .   Dönüşte de bir gece Knidos`ta, alargada kalıp oradan Bodrum’a ulaşmayı planlıyoruz. Şerbet gibi bir hava, yemyeşil tepeler, masmavi deniz ve gökyüzü. Hafiften müzik geliyor. Seyir boyunca arada, çay, kahve, su, atıştırmalık olarak tuz ve bol limonlu karpuz turpu dilimleri hazırlıyorum. Makinem hazır, kareyi gö...